Ég á vin sem er mikill áhugamaður um leðurblökur. Hann veit heilmikið um þær og smíðar meira að segja „leðurblökukassa" handa þeim, lítil timburhús sem negld eru hátt upp í tré. Ég býst við að áhugi hans hafi smitað mig að einhverju leyti, því ég fór að lesa mér til um leðurblökur. Ég heillaðist strax af þjóðsögum víðsvegar úr heiminum þar sem segir af tilurð leðurblakna, hvers vegna þær ferðast einungis á nóttunni og hvernig samskiptum þeirra við aðrar skepnur er háttað. Eru þær fuglar? Eða eru þær skepnur? Fyrr en varði var ég orðinn hugfanginn af þessum verum sem hafa vakið óhug í aldanna rás, að minnsta kosti á meðal manna í Evrópu. Vissulega eru sumar tegundir ógnvekjandi ásýndum (ófrýnilegri en nokkur ufsagrýla sem ég hef séð), en aðrar, eins og þær sem við sjáum víðast hvar í Norður-Ameríku – og söguhetjurnar í Silfurvæng - eru gjarnan eins og snotrar mýs með vængi.

Ég áttaði mig á því hvað leðurblökur eru merkileg dýr. Þær sjá einungis í svarthvítu (hafa ágæta sjón þótt almennt hafi menn álitið þær blindar) og nota hljóð til jafns við sjón á ferðum sínum um heiminn. Þær fara milli heimkynna eins og farfuglar og enginn veit með vissu hvernig þær rata á ferðalögum sem eru allt upp í þúsund mílur. Vitað er að sumar leðurblökur hafa farið yfir úthöf.

Allt þetta virtist mér svo ríkulegur efniviður í undraveröld sem fæli í sér sína eigin goðafræði, tækni og töfra. Það var ánægjulegt og verðugt viðfangsefni að skapa svarthvíta veröld (ég minnist ekki á einn einasta lit í bókinni) og lýsa hljóðsjón leðurblakna og hljóðkortunum sem þær nota á ferðum sínum. Það var líka verðugt viðfangsefni að taka dýr sem mörgum kunna að þykja „ljót" eða „ógeðsleg" og búa til áhugaverðar og viðkunnanlegar persónur úr þeim. Það hafði þegar verið skrifað um mörg dýr og flest þeirra voru býsna krúttleg: hestar, mýs, kanínur, svín, jafnvel kóngulær. En mundu krakkar geta fundið til með leðurblökum?

Kenneth Oppel